حال و هوای عید رو  دوس دارم , حتی دلتنگیامُ که با رسیدن ِ عید همه ی خاطرات گذشته واسم مرور میشن و دلم تنگ میشه , خاطراتی که دیگه خیلیاشون تکرار نمیشن...

آخرین سه شنبه ی سال آداب و رسوم خاصی داشت تو خونه ی ما , مطمئنا تو هر خونه و خونواده ای این آداب و رسوم به شکلای مختلف وجود داره

سه شنبه صبح  مامان بعده مدتها خونه تکونی و خستگی شاد و پر انرژِی بود و می خندید مدام تاکید میکرد زود برید حموم لباسا باید تا شب خشک بشنا , لباس کثیفی نباید تا عصر تو خونه می موند , همه شسته میشدن , لباسای خشک اتوخورده و تا شده میرفتن تو کمد

هر چی ظرف لب پر(همون ور پریده) و ترک برداشته یا احیانا رنگ و رو رفته بود روانه ی کیسه زباله میشد و میرفت بیرون و ظرفای نو جایگزین میشد , همه ی سطلای زباله  باید خالی میشدن و تمیز , خونه مرتب و تمیز

ناهار زیاد مهم نبود اونروز  ولی شام اهمیت ویژه ای داشت.ماهی پایه ثابت ِ شام ِ چهار شنبه سوری بود در کنارش مرغ شکم پر و کوکو و چیزای دیگه هم بود

هفت سین ِ ما (که البته 9 سین بود همیشه , الان میگم براتون) وسط پذیرایی چیده میشد. یه پیاله برنج که توش چنتا سکه بود و یه پیاله حنا که توش یه دونه شمع بود با نقلای ریز ِ رنگی و  اکلیل که روشون می پاشیدیم به دستور ِ مامان , تنگ ِ ماهی که همیشه 6 تا ماهی توش بود به نیت ِ 6 تن(اعضای خونوادمون) , سبزه ,  سیب  , سمنو , سماق , سیر , سنجد و سکه که رو برنج بود تا اینجا شد 7 تا سین...

و اما سر ِ ماهی و سینه ی مرغ که مامان روونه ی هفت سین میکرد و همیشه با خنده های موزیانه ی ما روبرو میشد و ما با چشم غره های ایشون

یه ظرف آب که روش باید یه گل شناور میشد  و آیینه و قران , برنج ِ پفکی  و آجیل و انجیر و باسلوق و شیرینی کشمشی و شکلات و شیرینی های دست پخت ِ مامان و خیلی چیزای دیگه که باور کنین اسم خیلیاشونو نمیدونم , چیده میشدن تو سفره

دم ِ غروب لامپای اضافه خاموش نه  بلکه همه باید روشن میشد  همه لباسای نوشونو باید می پوشیدن , داداشا با پسرای محله تو کوچه آتیش درست میکردن , غلغله میشد , همه از رو آتیش می پریدیم , "زردی ِ من از تو  سرخی ِ تو از من" هول میشدیم چون از پشت جماعت همینطور می اومدن پامون میرفت وسط آتیش گاهی وقتا ...ترقه , جیغ  , خنده , شیطنت ...

داداشا یکی یدونه دستمال بر میداشتن پره شکلات و آجیل میکردن و هر کدوم میرفتن خونه ی یکی از فامیلا( اولویت با اون فامیلی بود که دختر جوون و خوشگل تو خونه داشت  خیلی وقتام سر ِ اینکه کی کجا بره یا نره دعوا میشد بینشون) دستمال ُ از دم ِ در پرت میکردن تو , اونام محتویاتشو خالی میکردن و جاش یه چیزی میذاشتن , پسرای فامیلم می اومدن خونه ی ما و دستمال مینداختن

چقد می خوردیم اون شب  چاق هم نمیشدم اصلا مثه الان استرس ِ چاق شدن  و اینکه نکنه فردا برم رو ترازو  و مثلا 200 گرم اضافه نشونم بده رو نداشتم شایدم اون خنده های از ته دل که ساعتها از ته دل قهقهه میزدیم و رو زمین چنگ میزدیم از شدته خوشی و اخرش اشکمون در میومد از خنده  نمیذاشت چاق شم...

مامان کنار بابا میشست و داداش عکس میگرفت ازشون شیطونی میکردیم و ژستای مختلف پیشنهاد میدادیم داداشا که مشکلی نداشتن تا من میگفتم همه چپ چپ نگام میکردن (باور کنین ژستای خواهر مادر دار میگفتم)

بابا اسکناسای نویی رو که کنار گذاشته بود بهمون میداد حتی به مامان , بوس میگرفت بجاش حتی از مامان... شب ِ چهارشنبه سوری جایی نمیرفتیم کسی هم نمی اومد جز واسه دستمال انداختن که زود هم میرفتن همه تو خونه ی خودشون کنار خونوادشون جمع میشدن...

الان ولی اینطور نیست هممون ازدواج کردیم , هممون تو خونه های خودمون کنار ِ سفره های هفت سین ِ خودمون میشینیم , شاید کمتر می خندیم و کمتر می خوریم ...

ولی هر جا که باشیم واسه سلامتیه بابا و مامانامون که  الان دیگه تنها میشینن کنار سفره 9 سینشون...ولی هنوزم تنگ ماهیشون 6 تا ماهی توشه... که هنوزم با همون دقت و ظرافت و حساسیت چیده میشه و  تا عید که هممون بریم و کنارش بشینیم  جمع نمیشه ,  دعا می کنیم.

سایه ی همه ی بابا ها  و مامانا همیشه برقرار باشه ایشالا...

 قدرشون ُ بیشتر بدونیم...

• چهارشنبه سوریتون پیشاپیش مبارک.واسه همتون تن ِ سالم و دل ِ شاد و لب ِ خندون  و  عشق و خوشبختی آرزو می کنم.